جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٥ - غزل ٤٤٥ مرحبا طاير فرخ رخ فرخنده پيام!

ما امانت [ولايت‌] را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه داشتيم، پس همه از تحمّل آن سرباز زده و هراسيدند، و تنها انسان آن را حمل نمود.) به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جاى ديگر:

من هم كه پذيراى عرض امانت شده بودم، عاشقانه آن را در اين جهان باز خواهم كشيد و پايانى بر اين پذيرش نخواهد بود؛ لذا مى گويد:

اين ماجرا و سرّى كه ميان من و دوست در ازل از عشقش واقع شد و پذيرفتم، خواب را در عالم عنصرى از من ربوده، واشك ديدگانم را در اشتياق ديدارش جارى ساخته، مگر مى شود عاشق و حيرت زده ازلى را خواب ميسّر باشد؟ در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٤، ص ١٥١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٨٠، ص ١٥٤.

[٣] - كسى كه درد عشق و سرگشتگى به او روى آورده باشد، چگونه مى تواند به خواب رود؟

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩٥، ص ٢٩٤.