جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٦ - غزل ٤٥٣ نماز شام غريبان چو گريه آغازم

محبوبا! نفحاتت را هر لحظه بفرست تا باز به تو راه يابم؛ كه:

٣١٩٠

«وَها! أنَا مُتَعَرِّضٌ لِنَفَحاتِ رَوْحِكَ وَعَطْفِكَ، وَمُنْتَجِعٌ غَيْثَ جُودِكَ وَلُطْفِكَ.»

[١]: (وهان! اينك من در معرض نسيمهاى رحمت و مهر و عنايت تو درآمده، و خواهان باران جود و لطف تو مى باشم.- به گفته خواجه در جايى:

و ممكن است در اين بيت باز خطاب خواجه به استادش هم باشد؛ لذا مى گويد:

(معلوم مى شود خواجه از شهر شيراز بيرون رفته بوده است، اظهار اشتياق به استاد و دستگيرى و راهنمايى‌اش نموده) علاوه بر جذبات و نسيمهاى جان فزاى دوست، آب حيات و توجّه دهنده من به دوست، استاد و راهنماى من است، اى باد صبا! نسيمى از خاك شيراز با پيامى از استاد و راهنمايم به من بياور، به گفته خواجه در جايى:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٤، ص ٨٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٢، ص ٢٢٨.