جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٤ - غزل ٤٤٠ ما ورد سحر بر سر ميخانه نهاديم

اين درياى پر مخاطره افكندم و روح و جانم را به خطر انداختم، نمى‌دانم كشتى من سرانجام به كجا خواهد رفت؟ آيا امواج اين دريا به هلاكتم خواهد كشيد و روح و جانم را از مقصد دور مى سازد، و يا گوهر يكدانه‌ام (حضرت محبوب) را بدست خواهم آورد؟ كه:

٣٠٤٨

«إيّاكَ أنْ تَبيعَ حَظَّكَ مِنْ رَبّكَ وَزُلْفَتَكَ لَدَيْهِ بِحَقيرٍ مِنْ حُطامِ الدُّنْيا»

[١]: (مبادا بهره‌ات از پروردگار و قرب و منزلت داشتن در پيشگاهش را به سرمايه اندك و ناچيز دنيا بفروشى!- نيز:

٣٠٤٩

«يَنْبَغى لِمَنْ عَلِمَ شَرَفَ نَفْسِهِ، أنْ يُنَزِّهَها عَنْ دَنآءَ ةِ الدُّنْيا»

[٢]: (براى كسى كه به شرافت نَفس خويش پى برده، شايسته است كه آن را از پستى دنيا پاكيزه سازد.)

پس از اينكه دوست عناياتش را در اين عالم شامل حال من فرمود، بر من روشن شد كه به خواسته او، عاقلان هم ديوانه يارِ من و فريفته اويند و جز به او توجّه ندارند و عبادت نمى كنند، اگرچه توجّه به توجّه و علم به علمشان نداشته باشند!

حال كه دوست، گنج غمِ عشقِ خويش به من داد و دانستم كه جز براى وى نمى‌توان بود، ديگر چرا تظاهر به زهد نمايم و طريقه حقيقى‌ام را ظاهر نسازم، و پايه كار خود را به رندى قرار ندهم و ظاهر و باطن، و پنهان و آشكار خويش را يكى نشان ندهم؟! در جايى مى گويد:

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الدّنيا، ص ١٠٧.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الدّنيا، ص ١١٧.