جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧١ - غزل ٤٧٣ دلم را شد سر زلف تو مسكن

هر آن كه جانب اهل وفا نگهدارد

خداش در همه حال از بلا نگهدارد

گرت هواست كه معشوق نگسلد پيوند

نگاه دار سَرِ رشته تا نگهدارد

سر و زر و دل و جانم فداى آن محبوب‌

كه حقِّ صحبت مهر و وفا نگهدارد[١]

غلام آن كلماتم كه آتش افروزد

نه آبِ سرد زند در سخن بر آتشِ تيز

فقير و خسته به درگاهت آمدم، رحمى‌

كه جز ولاى توام هيچ نيست دستاويز[٢]

چو حافظ، ماجراى عشق بازى‌

نمى‌گويد كسى بر وجه احسن‌

قيمت دُرّ گرانمايه ندانند عوام‌

حافظا! گوهر يكدانه مده جز به خواص‌[٣]

آب حيات حافظا! گشته خجل ز نظم تو

كس به هواى دلبران شعر نگفته زين نمط[٤]