جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٧ - غزل ٤٤٨ مژده وصل تو كو؟ كز سر جان برخيزم

آن كه پامال جفا كرد چو خاك راهم‌

خاك مى بوسم و عُذرِ قدمش مى خواهم‌

من نه آنم كه به جور از تو بنالم حاشا!

چاكرِ معتقد و بنده دولت خواهم‌

بسته‌ام در خم گيسوى تو امّيد دراز

آن مبادا كه كند دست طلب كوتاهم‌[١]

سَرْوِ بالا بنما، اى بُت شيرين حركات!

كه چو حافظ، ز سر جان و جهان برخيزم‌

سر فرازم كن شبى از وصل خوداى ماه رو!

تا منوّر گردد از ديدارت ايوانم چو شمع‌

همچو صبحم يك نفس باقى است بى‌ديدار تو

چهره بنما دلبرا! تا جان بر افشانم چو شمع‌[٢]