جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٩ - غزل ٤٢٧ عمرى است تا به راه غمت رو نهادهايم

عمرى است تا به راه غمت رو نهاده‌ايم‌

روى و رياى خلق به يكسو نهاده‌ايم‌

هم جان بدان دو نرگسِ جادو سپرده‌ايم‌

هم دل بر آن دو سنبل هندو نهاده‌ايم‌

ما ملك عافيت نه به لشگر گرفته‌ايم‌

ما تخت سلطنت نه به بازو نهاده‌ايم‌

در گوشه اميد چو نظّارگان ماه‌

چشم طلب بر آن خم ابرو نهاده‌ايم‌

بى ناز نرگسش سر سودائى از ملال‌

همچون بنفشه بر سر زانو نهاده‌ايم‌

ننهاده ايم بار جهان بر دل ضعيف‌

اين كار و بار بسته به يكسو نهاده‌ايم‌[١]

تا سِحْرِ چشم يار چه بازى كند كه باز

بنياد، بر كرشمه جادو نهاده‌ايم‌

طاق و رواق مدرسه و قيل و قال فضل‌

در راه جام و ساقى مه رو نهاده‌ايم‌

عمرى گذشت و ما به اميد اشارتى‌

چشمى بر آن دو گوشه ابرو نهاده‌ايم‌[٢]

گفتى كه حافظا! دل سرگشته‌ات كجاست؟

در حلقه‌هاى آن سر[٣] گيسو نهاده‌ايم‌