جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٣ - غزل ٤٥٧ ديدار شد ميسر و بوس و كنار هم

وسوسه هايش با تو چه كار دارند؟ كه: «وَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ إِلَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ‌ ...

إِنَّ عِبادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ»[١]: (و بى‌گمان همه آنان، جز بندگان پاك شده [به تمام وجود] را گمراه خواهم نمود ... براستى كه تو را بر بندگانم هيچ تسلّطى نخواهد بود.) فراق هم كه سبب گريه و زارى‌ات شده بود از ميان رفت، خوش باد روزگارى كه دارى! حال:

پس از ميسّر شدن ديدار دوست و از ميان رفتن خصم، خاطر خويش به دست تفرقه دادن نه كار زيركان است؛ زيرا اين كار سبب جدا شدن وصال يار مى گردد، همواره بايد به مراقبه و بهره گيرى از حضرت محبوب بود و صراحىِ مِىْ و ذكرش را در كنار خود قرار داد و هيچگاه غفلت از او نورزيد. در جايى مى گويد:

اى عارف سالك! و يااى استاد كامل! و يااى خواجه! كه بهره‌مند از ديدار.

[١] - حجر: ٣٩ تا ٤٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣٨، ص ١٩٤.