جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣ - غزل ٤٢٢ سرم خوش است و به بانگ بلند مى گويم

و تويى هدايتگر ايشان آنگاه كه نشانه ها براى آنها آشكار گشت.)

مردم مرا سرگشته مى خوانند. چرا چنين نباشم؟ كه جمال و ابروان محبوب مرا به خود مى خواند و هر كجا مى خواهد مى برد، «چنانكه پرورشم مى دهند، مى‌رويم.». به گفته خواجه در جايى:

آرى، آنان كه در طلب دوست مى شوند، ناچار غبارهايى از ابتلائات بر چهره عالم طبيعت آنان خواهد نشست. و چون صبر بر آن نمايند، بهره ها از جانان خواهند گرفت و به مشاهداتش نايل خواهند شد. خواجه هم مى گويد: «غبار راه طلب، كيمياى بهره ورى است»، من غلام دوام دولت معشوقى هستم كه غبارهاى ابتلائاتش عطر مشاهداتش را به ارمغان مى آورد. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٦، ص ١٠٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥، ص ٦٨.