جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٨ - غزل ٤٦٣ افسر سلطان گل پيدا شد از طرف چمن

افسر سلطانِ گل پيدا شد از طَرْفِ چمن‌

مقدمش يارب مبارك باد بر سرو و سمن!

خوش به جاى خويشتن بود اين نشست خسروى‌

تا نشيند هر كسى اكنون به جاى خويشتن‌

تا ابد معمور باد اين خانه كز خاك درش‌

هر نفس با بوى رحمن مى وزد باد يمن‌

خاتم جم را بشارت ده به حسن خاتمت‌

كاسم اعظم كرد از او كوتاه دستِ اهرمن‌

خِنگ چوگانىِ چرخت رام شد در زير زين‌

شهسوارا! خوش به ميدان آمدى گويى بزن‌

جويبار ملك را آب از سر شمشير توست‌

تو درخت عدل بنشان، بيخِ بدخواهان بكن‌

شوكت پور پشنگ و تيغ عالم گير او

در همه شهنامه ها شد داستان انجمن‌

بعد از اين نشكفت اگر با نكهت خلق خوشت‌

خيزدار صحراى ايران نافه مشك ختن‌

گوشه گيران انتظار جلوه خوش مى كشند

برشكن طَرْفِ كلاه و برقع از رخ بر فكن‌

اى صبا بر ساقى بزم اتابك عرضه‌دار

تا از آن جام زر افشان جرعه اى بخشد به من‌

مشورت با عقل كردم، گفت: حافظ! مى‌بنوش‌

ساقيا! مى‌ده به قولِ مستشارِ مؤتمن‌