جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥١ - غزل ٤٢٥ عاشق روى جوانى خوش و نوخاستهام

از آن زمان كه به عشق ديدار جمال دوست برخاسته و صحبت او را خواستار شده‌ام، توجّه به بهره بردارى از اعمال، و يا رسيدن به نعم اخروى، و يا توجّه به آنكه از عمل و كار و عشقم به او چه نتايجى خواهم گرفت، ندارم، و به جان و عالم عنصرى هم عنايتى نمى توانم داشته باشم، تنها وجود مرا غم عشقش فرا گرفته و هر لحظه بر آن افزوده مى گردد. و همواره شبها به پاسبانى دل نشسته‌ام، و نمى گذارم غير او در خاطرم آيد، تا شايد جمال بى‌مثال و ماه تمام و بدر رخسارش را به من بنماياند. در جايى مى گويد:

جامه بشريّت خويش را پاره خواهم كرد و به عالم قدس پرواز خواهم نمود، تا شايد يار مرا به بر كشد و مورد عنايت خويش قرار دهد و از وصالش برخوردار سازد. به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١١، ص ٤٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٢٥، ص ١١٩.