جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١١ - غزل ٤٤٩ من ترك عشقبازى و ساغر نمى كنم

و در جاى ديگر مى گويد:

اى آنان كه مرا از عشق و محبّت به دوست حقيقى منع مى نماييد! بگذاريد چندى هم با آنان كه ميخانه دوست گشته اند و از راز خويش و دو عالم آگاه شده‌اند بنشينم و به گفتارشان عمل نمايم، تا بدانم من كيم و براى چيم، وگرنه با شما بودن هرگز مرا از خود با خبر نخواهد كرد. در جايى مى گويد:

واقعاً از بى‌خردى است كه كسى خدا را براى بهشت و نعمتهاى آن بندگى كند، و چنانچه آن نعمتها نبود او را با اينكه محبوب و معشوق اوست، عبادت نكند و شريك قرار دهد؛ كه: «إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ»[٣]: (براستى كه شرك، ستم بزرگى است.) عاقل آن است كه آزاده باشد و دل به خداى بهشت و نعمتهايش دهد.

اميرالمؤمنين ٧ هم مى فرمايد:

٣١٠٦

«إنَّ قَوماً عَبَدُوا اللَّهَ رَغْبةً، فَتِلْكَ عِبادَةُ التُّجّارِ، وَإنَّ قَوْماً عَبَدُوا

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٩، ص ٢٠١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٢، ص ١٢٣.

[٣] - لقمان: ١٣.