جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١١ - ابياتى از علامه طباطبائى(قدس سره) در جواب ابيات ناصر آرام(ره)

دست تهى هستم و افسرده جان‌

اخترى‌ام نيست به هفت آسمان‌

گر به سر آيم ز گل و گلستان‌

وز رخ ساقىّ و مى ارغوان‌

هيكل شعر است و روانيش نيست‌

كالبدى بوده كه جانيش نيست‌

باده كجا، ساده كجا، من كجا؟

چهره بگشاده كجا، من كجا؟

رفته ز يادم فَرَحِ خرّمى‌

مرده چو فيروزه دل آدمى‌

بود دلى، رفت و فراموش شد

طُرفه چراغى بُد و خاموش شد

پيش من اينك، غم و شادى يكى است‌

داغْ دلى، شادْ نهادى يكى است‌

دوش كه غم پرده ما مى دريد

خار غم اندر دل ما مى خليد

در بر استاد خرد پيشه‌ام‌

شكوه نمودم غم و انديشه‌ام‌

كو به كفْ آئينه تدبير داشت‌

بخت جوان و خرد پير داشت‌

پير خرد پيشه نورانى‌ام‌

شست ز دل زنگ پريشانى‌ام‌

گفت: «كه در زندگى آزاد باش‌

هان! گذران است جهان، شاد باش‌

رُوْ به خودت نسبت هستى مده‌

دل به چنين سستى و پستى مده‌

ز آنچه ندارى، ز چه افسرده‌اى؟

از غم و اندوه، دل آزرده‌اى‌

گر ببرد، ور بنهد، دستِ اوست‌

ور ببرد، ور بدهد، مُلْكِ اوست‌

ور بكشى، يا بكشى ديوِ غم‌

كج نشود دستِ قضا را قلم‌

آنچه خدا خواست، همان مى شود

و آنچه دلت خواست، نه آن مى شود.»