جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٨ - غزل ٤٥٠ من دوستدار روى خوش و موى دلكشم

بخواهد بگويد كه:

٣١٦٨

«إلهى! لا تُغْلِقْ عَلى مُوَحِّديكَ أبْوابَ رَحْمَتِكَ، وَ لا تَحْجُبْ مُشْتاقيكَ عَنِ النَّظَرِ إلى جَميلِ رُؤْيَتِكَ.»

[١]: (معبودا! درهاى رحمتت را به روى اهل توحيدت مبند، و مشتاقانت را از مشاهده ديدار زيبايت محجوب مگردان.- نيز بگويد دانسته‌ام كه:

زيرا عاشقى را تحمّل بايد و در آتش عشق جانان چون شمع سوختن و آب شدن و فرياد برنياوردن مى خواهد، و من چنينم و سوختن در پيشگاهت نهايت آرزويم مى‌باشد؛ چون مى دانم وصالت بى‌آن ميسّر نخواهد شد. «مترسان ز آتش» در جايى مى‌گويد:

آرى، خداوند آدم ابوالبشر ٧ را خلق فرمود و در بهشتش سكونت داد، كه:

«وَ قُلْنا: يا آدَمُ! اسْكُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُكَ الْجَنَّةَ»[٣]: (و گفتيم: اى آدم! تو و همسرت در بهشت سُكنى‌ گزينيد.)؛ اما مشيّت او بر اين قرار گرفته بود كه او را در عالم خاكى آورد و به مقام خلافت نايل سازد؛ كه: «إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً»[٤]: (همانا من جانشينى.

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨١، ص ٢٢١.

[٣] - بقره: ٣٥.

[٤] - بقره: ٣٠.