جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٧ - غزل ٤٣٩ ما سرخوشان مست، دل از دست دادهايم

اى استاد كار! گرچه پست و بلنديهاى راه، مرا به توبه نمودن از پيمودن راه عشق وادار نمود، و ملالت خاطر از توقّفم پيدا نمودى، عذر مى خواهم و توبه از توبه مى‌كنم و باز منتظر باده‌هاى زلال و دو آتشه‌ات مى باشم. اى استاد! اين تويى كه مى‌توانى ديگر بار دستگيرى‌ام نموده و افتادگان خود را ياور باشى. به گفته خواجه در جايى:

و در جايى مى گويد:

اى استاد كار! نگاه مكن كه كمالى برايم حاصل گشته بود و مراقبه و مشاهده‌اى داشتم، و نگاه مكن كه با داغ عشق جانان زاده‌ام، باز هم نظر خويش از من برمدار؛ زيرا تا از اين عالم توجّهم به تمام معنى كنده نشده، خطر در پيش دارم و داغ عالم طبيعت را از خود نمى توانم جدا كنم.

و يا بخواهد بگويد: اى استاد! تنها به ظاهر من نظر مكن كه اظهار محبّت دوست مى‌نمايم، به داغ عشق او كه از ازل با خود آورده‌ام، و حال هم با عالم عنصرى با خونين دلى، آن را نگاهدارى مى كنم، بنگر و عنايت خود را از من وامگير.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤، ص ٦٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢١، ص ٣١٠.