جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٢ - غزل ٤٥٧ ديدار شد ميسر و بوس و كنار هم

اى خواجه! بشارتت باد مشاهده اى كه نصيبت گشته، و جهان هستى را (دانسته و ندانسته) مست جمال حضرت دوست و ميخانه اسماء و صفات او مشاهده مى‌نمايى؛ كه:

٣٨٢٠

«أيَكُونُ لِغَيْرِكَ مِنَ الظُّهُورِ ما لَيْسَ لَكَ حَتّى‌ يَكُونَ هُوَ المُظْهِرَ لَكَ؟!»

[٢]: (آيا براى غير تو آنچنان ظهورى است كه براى تو نباشد تا آن آشكار كننده تو باشد؟!).

و ممكن است بخواهد بگويد: اى خواجه! تو را بشارت باد كه بدگويان و زهّاد ديگر جرأت سخن گفتن ندارند، حال وقت آن است كه آزادانه مراقب جمال دوست باشى و شراب مشاهدات او را بياشامى؛ لذا مى گويد:

اى خواجه! آن زمان كه بدگويانت همواره در پى آزارت بودند، گذشت و بساط زهد و وعظشان برچيده گشت، و زمان شادمانى عيش و نوش تو با دوست فرا رسيده، به كار خود مشغول باش. به گفته خواجه در جايى:

و ممكن است بخواهد بگويد: آن زمان كه از شرّ شيطان مى ترسيدى گذشت، حال كه وصلت ميسّر شده و فنايت دست داده و به مقام شهود راه يافته‌اى، او و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٨، ص ٢٨٩.

[٢] - اقبال العمال، ص ٣٤٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤١٧، ص ٣٠٧.