جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٤ - غزل ٤٤٢ ما ز ياران چشم يارى داشتيم

يُرِيدُ»[١]: (بدرستى كه پروردگارت هرچه اراده مى كند، انجام مى دهد.)

من تخم محبتّ او در دل كاشتم و قدمى براى ديدارش برداشتم، تا كى خواسته‌اش تعلّق گيرد و اين دانه اى كه كاشتم سبز شود و درختى بارور گردد و از ميوه آن بهره‌مند گردم، به گفته خواجه در جايى:

گفتگو و چون و چرا زدن نه آيين درويشى و دلدادگان به توست (زيرا درويش آن است كه تسليم خواسته دوستش باشد و رضا به داده او دهد)؛ كه:

٣٠٥٢

«غايَةُ الإسْلامِ ألتَّسْليمُ»

[٣]: (سر انجام اسلام، تسليم بودن [در برابر قضاى الهى‌] است.- نيز

٣٠٥٣

«إنَّكَ إنْ سالَمْتَ اللَّهَ، سَلِمْتَ وَفُزْتَ»

[٤]: (بدرستى كه اگر با خدا بسازى، سالم و رستگار مى گردى.- همچنين:

٣٠٥٤

«أجْدَرُ الأشْياءِ بِصِدْقِ الإيمانِ، ألرِضّا وَالتَّسْليمُ»

[٥]: (سزاوارترين چيزها نسبت به راستى ايمان، خشنود و تسليم شدن [در برابر قضاى الهى‌] است.- نيز:

٣٠٥٥

«مَنْ رَضِىَ بِالقَضآء، إسْتَراحَ.»

[٦]: (هركس به قضاو اراده حتمى الهى خشنود باشد، راحت و آسوده.

[١] - هود: ١٠٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢٧، ص ٣١٤.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الاسلام والتسليم، ص ١٦٥.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب الاسلام والتسليم، ص ١٦٥.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب الرضا، ص ١٣٨.

[٦] - غرر و درر موضوعى، باب الرضا، ١٣٩.