جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٧ - غزل ٤٧١ خدا را كم نشين با خرقه پوشان

جَزيلِ إكْرامِكَ وَجَميلِ إنْعامِكَ، فِى القُرْبى‌ مِنْكَ وَالزُّلْفى‌ لَدَيْكَ وَالتَّمَتُّعِ بِالنَّظَرِ إلَيْكَ.»

[١]: (به انوار [و يا عظمت‌] روى [و اسماء و صفات‌] و به انوار [مقام ذات‌] پاك و مقدّست از تو درخواست نموده، و به عواطف مهربانى و لطائف احسانت تضرّع و التماس مى نمايم كه گمان مرا به آنچه از بخشش فراوان و انعام نيكويت، در قرب به تو و نزديكى و منزلت يافتن در نزدت و بهره مندى از مشاهده‌ات آرزومندم، تحقّق بخشى.).

و سپس:

اين هم سخنى است عاشقانه كه: محبوبا! از آه من بترس و اينگونه به هجرم مگذار؛ كه:

٣٧٢٧

«إلهى! فَاجْعَلْنا مِمَّنْ ... أعَذْتَهُ مِنْ هَجْرِكَ وَقِلاكَ، وَبَوَّأْتَهُ مَقْعَدَ الصِّدْقِ فى جِوارِكَ، وَخَصَصْتَهُ بِمَعْرِفَتِكَ.»

[٢]: (معبودا! پس ما را از آنانى قرار ده كه از هجران و دورى و راندن و خشمت پناه داده، و در جوار خويش در جايگاه صدق و راستى جاى داده، و به شناسايى خويش مخصوص گردانيده‌اى.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٥.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٢٥، ص ٣٧٧.