جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٥ - غزل ٤٤٧ مزن بر دل ز نوك غمزه تيرم

خواجه با ابيات اين غزل، تمنّاى ديدار و اظهار اشتياق خود را به معشوق نموده و مى گويد:

محبوبا! به مشاهده‌ات بهره مندم ساز كه تنها جذبات چشم خمار آلود و ديدار جمالى دل فريبنده‌ات مرا خواهد كُشت، محتاج به غمزه و تجلّى جلالى‌ات نِيَم. در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

اى دوست! در زيبايى يكتا و سرآمد همه صاحب جمالهايى (بلكه ايشان جمال از تو وام گرفته‌اند) وقتِ آن است كه فقيران و عاشقانت را زكات حسن بخشى و دلباختگانت را از ديدارت بهره‌مند گردانى؛ كه:

٣٠٨٦

«يا مَنْ بابُهُ مَفْتُوحٌ لِداعيهِ، وَحِجابُهُ مَرْفُوعٌ‌

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩٢، ص ٢٩٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٤، ص ٩٣.