جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٤ - غزل ٤٢٤ صوفى! بيا كه خرقه سالوس بركشيم

پرداخته و دلبر خويش به بر كشيم. به گفته خواجه در جايى:

بياييد- اى سالكين!- هرچه زودتر كارى كنيم و از مشاهدات دوست بهره مند گرديم؛ وگرنه فردا خجلت زده به پيشگاه دوست وارد خواهيم شد؛ كه:

٢٩٥٦

«ضاعَ مَنْ كانَ لَهُ مَقْصَدٌ غَيْرُ اللَّهِ.»

[٢]: (گمراه گشت آن كه مقصدى جز خدا داشت.- نيز:

٢٩٥٧

«مَنْ أَمَّلَ غَيْرَ اللَّهِ سُبْحانَهُ، أكْذَبَ آمالَهُ.»

[٣]: (هركس غير خداوند سبحان را آرزو كرد، تمام آرزوهايش را دروغ و بر خلاف واقع مى يابد.)

كجاست عشوه ها و تجلّيات جمالى جانان و ابروان دلكشش؟ تا چوگانِ گوى خورشيد سپهرش قرار داده و از پرده غيب بدر آورده و به نورافشانى و زرفشانى‌اش بداريم. با اين بيان مى خواهد بگويد: چون هلال جمال دوست جلوه گرى نمايد، قدرت آن را خواهيم يافت تا خورشيد به آن عظمت، و سپهر به آن جلالت را در زير فرمان كشيم. گويا با اين بيت تمنّى ديدار براى خود و دوستانش فرموده؛ چنانكه در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٢، ص ١٦١.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى، ص ١٦.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى، ص ١٧.