جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٧ - غزل ٤٣٦ گر دست دهد در خم زلفين تو بازم

خداست، پس به هر كجا رو كنيد، آنجا روى [و اسماء و صفات‌] خداست، بدرستى كه خداوند، گستراننده [رحمت‌] و آگاه مى باشد.)

اى دوست! چنانچه شبى به خلوتخانه عبادت و مناجات من جمال خويش را برافروزى و منّت بر من نهى، چون صبح، روشندل و سرفرازم نموده‌اى.

و يا بخواهد بگويد: چنانچه در خلوت شامم به مشاهده‌ات سرافرازم نمايى، به ديدارت عالم را چون سپيده صبح و يا خورشيد سرافراز و نورانى خواهم كرد و همه از نور من استضائه خواهند نمود. در واقع مى خواهد بگويد:

و در جايى پس از رسيدن به اين مقام مى گويد:

محبوبا! آرزوى من آن است كه چون نفس آخر زندگى‌ام با خوشى و خنده پايان پذيرفت و جان عاريت را تسليم حضرتت نمودم، عاشقانت بر من نماز گذارند.

و يا بخواهد بگويد: محبوبا! همان گونه كه خنده و غُلْ غُلْ كردن كوزه شراب وقت بيرون آمدن، علامت از خود تهى شدن است، من هم اگر به يكبارگى پيش از مرگ اضطرارى از خويش تهى شوم و به تو پيوندم، خندان شده وقَهْ قَهْ خواهم زد، و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٤، ص ٣٤٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٢، ص ١٧٠.