جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٦ - غزل ٤٣٦ گر دست دهد در خم زلفين تو بازم

نمى‌كاهم، آن است كه نماز مرا، نياز مشاهده‌ات قرار نمى دهى. و چنانچه نمازم از هجران نرهاند و به وصالت راهنما نشود، چه چيزم به تو هدايت خواهد كرد؛ كه از امام صادق ٧، از با فضيلت‌ترين چيزى كه بندگان را به خدا نزديك مى كند و از محبوب‌ترين چيز به سوى خداوند عزّ وجلّ سؤال شد، فرمود:

٣٠١٩

«ما أعْلَمُ شَيْئاً بَعْدَ المَعْرِفَةِ أفْضَلُ مِنْ هذِهِ الصَّلاةِ. ألا تَرى‌ أنَّ العَبْدَ الصّالِحَ عِيْسى بْنَ مَرْيَمَ ٧ قال: «وَأوْصانى بِالصَّلاةِ وَالزَّكاةِ ما دُمْتُ حَيّاً».»

[١]: (بعد از شناخت [خداوند] چيزى با فضيلت تر و برتر از همين نماز نمى دانم، آيا نمى بينى كه بنده شايسته، عيسى بن مريم ٧ فرمود: و تا زمانى كه زنده‌ام، خداوند مرا به نماز و زكات سفارش فرمود. و نيز در حديث ديگر فرمود:

٣٠٢٠

«أوَّلُ ما يُحاسَبُ بِهِ العَبْدُ، الصَّلاةُ؛ فَإنْ قُبِلَتْ قُبِلَ سآئِرُ عَمَلِهِ، وَإذا رُدَّتْ رُدَّ عَلَيْهِ سآئِرُ عَملِهِ.»

[٢]: (اوّلين چيزى كه بنده از آن بازخواست مى شود، نماز است. اگر پذيرفته شد، ساير اعمالش مورد قبول قرار مى گيرد، و اگر ردّ شد، ساير اعمالش نيز پذيرفته نمى شود.)، و در حديث ديگر از رسول اللَّه ٦ است كه:

٣٠٢١

«إذا قامَ العَبْدُ المُؤْمِنْ فى صَلاتِهِ، نَظَرَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ إلَيْهِ ...»

[٣]: (هنگامى كه بنده مؤمن به نماز مى ايستد، خداوند عزّ وجلّ او را مورد نظر [رحمت‌] خويش قرار مى دهد ...)

معشوقا! در اشتياق ديدارت بسر خواهم برد، تا بازم به خود راه دهى؛ و چنانچه خيالت در مسجد و يا ميخانه در نظرم آيد، ابروانت را محراب عبادت و توجه به تو قرار خواهم داد و از مراقبه خيالى به تو دست نخواهم كشيد؛ كه: «وَ لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ، فَأَيْنَما تُوَلُّوا، فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ، إِنَّ اللَّهَ واسِعٌ عَلِيمٌ.»[٤]: (و مشرق و مغرب از آن.

[١] - وسائل الشيعه، ج ٣، ص ٢٥، باب ١٠، روايت ١.

[٢] - وسائل الشيعه، ج ٣، ص ٢٢، روايت ١٠.

[٣] - وسائل الشيعه، ج ٣، ص ٢١، روايت ٥.

[٤] - بقره: ١١٥.