جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١١٩ - غزل ٤٣٥ گر دست دهد خاك كف پاى نگارم

معشوقا! تند باد حوادث، و يا وسوسه‌هاى نفسانى و شيطانى، آن زمان مى تواند مرا از تو دور سازد، كه براى خويشت خالص نگردانيده و دل بَدَلى مرا عيار نزده و به موت اختيارى‌ام نايل نساخته باشى؛ اما چون به مرگ اختيارى‌ام نايل سازى ممكن نيست با وجود خاكى‌ام دست از تو بشويم؛ پس مرا از عناياتت محروم مساز، كه پس از موت اضطرارى هم از درگاهت چشم نخواهم پوشيد. در جايى مى گويد:

و يا بخواهد بگويد محبوبا اين گونه به من بى‌اعتنا مباش. هرچه زودتر از هجرانم خلاصى بخش. آنقدر به تمام وجود، فريفته تو گشته‌ام كه چيزى پس از مرگ اضطرارى هم نمى تواند مرا از عشق ورزى به جنابت جدا سازد. در جايى مى گويد:

محبوبا! بدين اميد كه مرا در بركشى و به خويش راه دهى، از ديدگان بسيار.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٧، ص ١٦٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٣، ص ٢٨٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٥، ص ٢٨٧.