عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٩٤ - دين اسلام

خدا باشد و بس، معبودى جز خدا نگيرد و در پرستش خدا نيتش خالص باشد و با هواى نفس وتقليد و تعصب بى‌جا به خداپرستى رنگ مخصوصى ندهد و بين مسلمانان تفرقه نيندازد.

قرآن را بنگريد، در مقام تعليم جوابى كه مسلمانان در توصيف اسلام بايد به يهود و نصارى بدهند، مى‌فرمايد:

[و قالوا كونوا هودا أو نصارى تهتدوا قل بل ملة إبراهيم حنيفا و ما كان من المشركين\* قولوا آمنا بالله و ما أنزل إلينا و ما أنزل إلى إبراهيم و إسماعيل و إسحاق و يعقوب و الأسباط و ما أوتي موسى و عيسى و ما أوتي النبيون من ربهم لا نفرق بين أحد منهم و نحن له مسلمون\* فإن آمنوا بمثل ما آمنتم به فقد اهتدوا و إن تولوا فإنما هم في شقاق فسيكفيكهم الله و هو السميع العليم\* صبغة الله و من أحسن من الله صبغة و نحن له عابدون\* قل أ تحاجوننا في الله و هو ربنا و ربكم و لنا أعمالنا و لكم أعمالكم و نحن له مخلصون‌][١].

و [اهل كتاب به مردم مؤمن‌] گفتند: يهودى يا نصرانى باشيد تا هدايت يابيد.

بگو: بلكه از آيين ابراهيم يكتاپرست و حق‌گرا [پيروى مى‌كنيم نه از آيين تحريف شده شما كه عين گمراهى است‌] و او هرگز از مشركان نبود،\* شما مردم مؤمن از روى حقيقت‌] بگوييد [و اقرار كنيد:] ما به خدا و آنچه به سوى ما نازل شده و به آنچه بر ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و نوادگان [داراى مقام نبوت‌] آنان فرود آمده و به آنچه به موسى و عيسى و آنچه به پيامبران از ناحيه پروردگارشان داده شده ايمان آورديم؛ ميان هيچ يك از آنان [در اين كه از سوى خدا براى هدايت مردم مبعوث شده‌اند] فرقى‌

[١] -بقره( ٢): ١٣٥- ١٣٩.