عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٩٤ - آفت اول آرزوهاى طولانى

دوم: ترك توبه و تسويف گويى: توبه خواهم كرد و روزگار در پيش است و ايام دراز است و من جوانم و سال اندك دارم. اين و مانند اين تو را در دنيا رغبت پديد آرد و بر آن حريص گرداند.

سوم: و غم روزى در پيش نهد. گويى: چه خورم و چه پوشم؟ و تابستان آمد و مرا چيزى نيست و شايد كه عمر دراز بكشد و محتاج شوم.

اين و امثال اين تو را در طلب دنيا اندازد، دل تو مشغول شود و وقت ضايع گردد و غم بى‌فايده بى‌حاصل روى نمايد، چنانچه از ابوذر رضى الله عنه روايت است كه گفته است:

قتلنى هم يوم لم أدركه. قيل وكيف ذلك يا أباذر! قال إن أملى جاوز أجلى‌[١]. غم آن روزى كه به آن نخواهم رسيد مرا بكشت. گفتند: چگونه يا اباذر؟ گفت: امل من‌

[١] -اللمع: ١٨٦ با مختصرى تفاوت، قسمت اول اين روايت به اين صورت« قتلنى هم يوم لا أدركه» در مصادر شيعه موجود است: من لا يحضره الفقيه: ٢/ ٢٨٢، باب الزاد فى السفر، حديث ٢٤٥٦؛ بحار الأنوار: ٧٥/ ٤٤٧، باب ٣٣، حديث ٩.