عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤١٥ - ريشه امنيت در زندگى

عبادت، رشته‌اى است كه اميد پيوند ميان عابد و معبود را ايجاد مى‌كند و چون عابدى به عبادت بپردازد آن اميد محقق مى‌شود، پيوند صورت وقوع بهم مى‌رساند و پيوستگى حاصل مى‌گردد و در محض آن پيوند و در عين اتصال و بركت پيوستگى، انسان سرگشته عادت و پريشان شهوت با رهايى از قيود انحرافى اين و آن مطمئن و آرام مى‌شود.

از اين رهگذر است كه در شريعت مقدسه اسلام، عبادت بدون قصد قربت حصول نمى‌يابد و واقع نمى‌شود؛ قصد قربت هم عبارت است از انجام دادن امر عبادى، محض امتثال فرمان محبوب و به قصد فرمانبردارى از حق تعالى.

با اين قصد است كه دل يك دله مى‌شود و تمركز به هم مى‌رسد، تشتت از بين مى‌رود و پراكندگى زايل مى‌شود و ثبات و اطمينان حاصل مى‌گردد؛ به همين جهت است كه عبادت واقعى اطمينان‌آور و آرامش‌بخش است و با توجه به حاصل امتثال فرمان است كه چنين قصدى قصد قربت خوانده مى‌شود، چرا كه فرمانبردارى از پروردگار در آن ملحوظ است و به لحاظ امتثال امر الهى انجام مى‌پذيرد و روشن است كه اطاعت از خدا خالصا و مخلصا قرب حق تعالى را ايجاب مى‌نمايد حقا و واقعا و از همين روست كه قصد قربت شرط صحت هر عبادتى است و بدون چنين قصدى اصلا عبادتى واقع نمى‌شود هرچند صورت اعمال وآيات و اذكار و اورادى كه انجام مى‌گردد بر زبان مى‌گذرد و شكل شرعى عبادتى را به ياد آورد و اين از آن است كه روح عمل اگر حاصل شود به خدا مى‌رسد و الا فى‌المثل نمازى كه با ريا باشد و بى‌تقوا و عارى از توجه به خدا جز [فويل للمصلين‌][١] چه مى‌تواند به دنبال داشته باشد و اصلا جز تقوا با تحقق تام‌

[١] -ماعون( ١٠٧): ٤.