عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٠٥ - قانونگذارى در اسلام

بپيچانيد، يا از گواهى دادن روى برتابيد؛ يقينا خدا همواره به آنچه انجام مى‌دهيد، آگاه است.

قانون‌گذارى در اسلام‌

از خصوصيات ديگر اسلام استحكام در قانون‌گذارى است؛ اسلام داراى جنبه تشريع يعنى قانون‌گذارى است، ولى قانون‌گذارى اين دين براساس حكمت است و در هر زمان با مصلحت زندگى مردم موافقت دارد.

برنامه‌هاى اسلام را سه قسمت تشكيل مى‌دهد: اعتقادات و تعاليم عبادى، دستورهاى عالى اخلاقى و احكام و مقرراتى كه براى انتظام زندگى مردم در خانه و بازار و مملكت تشريع شده است.

اسلام در تشريع احكام خود حكمت و مصلحت آدميان را درنظر گرفته و غالبا در آيات قرآن و روايات به حكمت و فلسفه تشريع احكام اشاره كرده است.

مثلا در جواب ياوه‌گويانى كه مى‌گفتند: ربا هم مانند معاملات ديگر است؛ زيرا هم‌چنان كه در بيع مثلا پولى مى‌دهيم و جنسى مى‌خريم و آن را به مبلغ زيادترى مى‌فروشيم و بيش از پولى كه داده‌ايم به ما برمى‌گردد، در ربا نيز پولى مى‌دهيم و پس از مدتى بيش از آنچه داده‌ايم مى‌گيريم، مى‌فرمايد:

[الذين يأكلون الربا لا يقومون إلا كما يقوم الذي يتخبطه الشيطان من المس ذلك بأنهم قالوا إنما البيع مثل الربا و أحل الله البيع و حرم الربا فمن جاءه موعظة من ربه فانتهى فله ما سلف و أمره إلى الله و من عاد فأولئك أصحاب النار هم فيها خالدون‌][١].

[١] -بقره( ٢): ٢٧٥.