عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٩ - ١ - قرآن مجيد

و بدون شك، منظور از ذكر كه در قرآن و روايات به آن سفارش شده اين گونه ذكرى است:

عن أبى عبدالله قال: من أشد ما فرض الله على خلقه ذكر الله كثيرا. ثم قال: لا أعنى سبحان الله والحمد لله ولا إله إلاالله والله أكبر وإن كان منه، ولكن ذكر الله عند ما أحل وحرم فإن كان طاعة، عمل بها وإن كان معصية، تركها[١].

امام صادق ٧ فرمود: از شديدترين برنامه‌هايى كه خداوند بر انسان فرض كرده، زياد ياد خدا بودن است. سپس فرمود: و منظور از ياد خدا بودن، گفتن سبحان الله والحمدالله ولا إله إلاالله والله اكبر نيست، گرچه اين هم جزء ياد خداست، ولى به حقيقت ياد خدا بودن به وقت برخورد به حلال و حرام خداست، اگر انجام كار اطاعت از خداست، انجام دهد و اگر معصيت است، آن را ترك كند.

معانى ذكر در كتاب حضرت حق‌

١- قرآن مجيد

كلمه ذكر گاهى به معناى قرآن مجيد آمده است. قرآنى كه يادآور حلال و حرام خدا و دستورات سعادت‌بخش و انسان‌ساز الهى براى مردم است.

قرآنى كه انسان را به بهترين راه هدايت كرده و ضامن خير دنيا و آخرت است.

قرآنى كه بشر را از تاريكى به نور، از گمراهى به هدايت، از ذلت به عزت، از مرض به سلامتى، از نادرستى به درستى مى‌برد.

قرآنى كه شفاى تمام امراض روحى و فكرى است و در مسير زندگى انسان چراغ‌

[١] -الكافى: ٢/ ٨٠، باب اجتناب المحارم، حديث ٤؛ بحار الأنوار: ٦٨/ ٢٠٤، باب ٦٥، حديث ٩.