عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٤٢ - چشم پوشى از مقام مرجعيت

انسان اگر كوه علم و درياى حكمت و منبع فنون باشد، ولى آلودگى هواى نفس بر درونش چيره باشد، به خاطر انحرافى كه در عمل و اخلاق پيدا مى‌كند، در پيشگاه حق و عقل و منطق بى‌ارزش است و يك انسان عادى وقتى از هوى و هوس دور باشد و تمام جوانب زندگيش منطبق با خواسته‌هاى حق باشد از بهترين ارزش برخوردار و اگر عالم و آگاه باشد، بايد گفت: از ارزشى مافوق تمام ارزش‌ها برخوردار است.

چشم پوشى از مقام مرجعيت‌

فقيه بزرگ شيعه، حاج سيد حسين كوه‌كمره‌اى- كه شخصيت علمى فوق‌العاده‌اى بود و بدون شك پس از فقيه كم‌نظير، مرحوم صاحب «جواهر»، لياقت رهبرى و مرجعيت شيعه برازنده او بود- مى‌گويد:

به ديدن يكى از علما رفته بودم، مى‌خواستم پس از زيارت آن عالم به منزل رفته، سپس به درس حاضر شوم، اما وقت زيادى نمانده بود؛ از همانجا به مسجدى كه براى طلاب درس مى‌گفتم رفتم، هنوز وقت درس نشده بود و شاگردانم نيامده بودند، در گوشه مسجد شيخى را با لباس مندرس و عمامه ژوليده مشاهده كردم كه براى چند نفر درس مى‌گفت. ابتدا توجهى نكردم، ولى كم‌كم متوجه درس او شدم، ديدم درس پردقت و پرمايه‌اى است، بنا گذاشتم فردا زودتر بيايم و به درس او بيش‌تر دقت كنم، آمدم و درس او برايم اعجاب‌انگيز بود؛ روز ديگر هم آمدم و جدا او را در فقه و اصول، پرمايه‌تر و پردقت‌تر از خود ديدم؛ هنگام بيرون رفتنش از مسجد، از اسم و رسمش پرسيدم. گفت: اسمم مرتضى، فاميلم انصارى و اهل دزفول هستم. وقتى تمام شاگردانم جمع شدند، به آن‌ها گفتم: من در پيشگاه خداوند مسؤولم كه شما را به آنچه نفع شما در آن است‌