عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٧٨ - غفلت در روايات

و گمراهى است، موجب روشنى قلوب زنگار گرفته و پى بردن به حقايق هستى است. در ميان كلمات مقدسه‌اى كه آن اولياى عظام در جهت برطرف كردن حجاب غفلت از قلوب آدميان فرموده‌اند، كلام حضرت اميرالمؤمنين ٧ در جواب سائلى كه تقاضاى موعظه از حضرتش را مى‌نمايد از جايگاه خاصى برخوردار است، تا آنجا كه گردآورنده كتاب پر قيمت «نهج البلاغة» مرحوم سيد رضى اعلى الله مقامه نسبت به اين گفتار حضرت مى‌گويد:

اگر در «نهج البلاغة» به غير از اين موعظه سودمند و حكمت عالى و روشنگر هر روشن‌خواه و عبرت هر ناظر انديشمند، نبود، براى بيدارى همگان كافى بود.

امام ٧ فرمود:

از آن‌هايى نباش كه آخرت آباد و عيش عالى فردا را بدون عمل بخواهند و با آرزوهاى طولانى، اميد توبه داشته باشند، چون درباره دنيا سخن گويند، گويى از بهترين زاهدانند، اما در عمل به دنيا آن‌ها را بهترين خواهان برنامه‌هاى مادى مى‌بينى!

هرچه از دنيا به دستشان آيد سير نمى‌شوند و اگر در حد لازم به آنان برسد قناعت نمى‌ورزند. از شكر آنچه به آنان داده شده عاجزند و نسبت به آنچه مانده براى بدست آوردنش در تكاپو و كوششند.

ديگران را نهى از بدى‌ها مى‌كنند، اما خود از منكرات كناره‌گيرى ندارند؛ امر به خوبى‌ها دارند، اما خودشان اهل عمل نيستند.

نيكان را دوست دارند، ولى به نيكى آنان آراسته نيستند و نسبت به گنهكاران كينه دارند، ولى خودشان از آنانند.

به خاطر گناه زياد از مردن ناراحتند، اما در عين حال مقيم كوى معصيتند! چون مريض شوند، به بدرفتارى‌هاى خود در روزگار سلامتى پشيمان شوند، ولى پس از