عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٧٤ - غفلت گروه زيادى از مردم

بر لب جوى نشين و گذر عمر ببين‌

كاين اشارت زجهان گذران ما را بس‌

مزرع سبز فلك ديدم و داس مه نو

يادم از كشته خويش آمد و هنگام درو

تمام قصر شهان جايگاه جغد شود

بساز قصر محبت كه خالى از خلل‌است‌

جوانى گفت با پيرى دل آگاه‌

كه خم گشتى چه مى‌جويى در اين راه‌

جوابش گفت پير خوش تكلم‌

كه ايام جوانى كرده‌ام گم‌

چنين گفت روزى به پيرى جوانى‌

كه چون است با پيريت زندگانى‌

بگفتش در اين نامه حرفى است مبهم‌

كه معنيش جز وقت پيرى ندانى‌

تو به كز توانايى خويش گويى‌

چه مى‌پرسى از دوره ناتوانى‌

جوانى نگهدار كاين مرغ زيبا

نماند در اين خانه استخوانى‌

چو من گنج خود رايگان دادم از كف‌

تو گر مى‌توانى مده رايگانى‌

چو سرمايه‌ام رفت بى‌مايه ماندم‌

كه بازيست بى‌مايه بازارگانى‌

هر آن سرگرانى كه با چرخ كردم‌

جهان بيش‌تر كرد از آن سرگرانى‌

از آن برد گنج مرا دزد گيتى‌

كه در خواب بودم گه پاسبانى‌