عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٣٩ - گفتار عارفى وارسته

و اگر محبت آن عالم حقيقى در دل نجنبد و قصد مراجعت نكند و دل در تنعم و تمول اين جهان بندد و متابعت هواى نفس كند، نسيان ايمان است و نهايت دركات كفر:

[و لكنه أخلد إلى الأرض و اتبع هواه فمثله كمثل الكلب‌][٢].

ولى او به امور ناچيز مادى و لذت‌هاى زودگذر دنيايى تمايل پيدا كرد واز هواى نفسش پيروى نمود؛ پس داستانش چون داستان سگ است.

هركه در اين حجب و اقامت گرفتار شود در خسران ابدى بماند، [و العصر إن الإنسان لفي خسر][٣]، قسم ياد مى‌كند كه روح انسانى به واسطه تعلق قالب مطلقا به آفت خسران گرفتار است، الا آن كسانى كه به واسطه ايمان و عمل صالح روح را از اين آفات و حجب خلاصى دادند.

[١] -الهى قمشه‌اى.

[٢] -اعراف( ٧): ١٧٦.

[٣] -عصر( ١٠٣): ١- ٢.