جامع عباسی - طبع قديم - شيخ بهائى - الصفحة ١٩٨ - قسم چهارم در تجارت و كسب حرام

هر گاه داند كه زنده است و كفّاره بنده در جميع آن چه از خصال كفّاره مذكور شد ضدّ كفّاره آزاد است چه كفّاره بنده روزه داشتن است نه آزاد كردن و طعام دادن مگر آن كه آقاى غلام او را چيزى دهد كه در آن وقت مى‌تواند بنده آزاد كرد يا طعام داد و در اطعام لازم است كه عددى را كه شارع مقرّر كرده از مساكين طعام دهد و اگر عدد يافت نشود به آن چه يافت شود بدهد تا آن عدد تمام شود و اگر يافت نشود مگر اطفال دو طفل را عوض يك مسكين حساب كند و در اطعام سير شدن تمام عدد لازمست و قوت غالب در طعام كافيست و افضل نان و گوشت است و معتبر در لباس دو جامه است پيراهنى و ردايى و قيمت لباس و طعام مجزى نيست‌

باب نهم از كتاب جامع عبّاسى‌

در بيان بيع كردن و رهن نمودن و شفعه گرفتن و توابع آن و در آن چهار مطلب است‌

مطلب اوّل در بيع كردن‌

و تجارت نمودن و كسب كردن و در آن چند فصل است:

فصل اوّل در بيان اقسام تجارت‌

و كسب و آن بر پنج قسمست:

قسم اوّل در تجارت و كسب واجب‌

و آن وقتى واجبست كه قوت شخصى و قوت عيال واجب النّفقه او موقوف بر آن باشد و مطلق تجارت كه بآن نظام نوع انسانى تمام مى‌شود واجب كفائى است.

قسم دوّم در تجارت و كسب سنّت‌

و آن تجارتيست كه قصد وسعت بر اهل و عيال و نفع رسانيدن به مسلمانان كند

قسم سيّم در تجارت و كسب مباح‌

و آن تجارتيست كه غرض از آن زياده شدن مال باشد بر استغنا

قسم چهارم در تجارت و كسب حرام‌

و آن تجارت كسبى است كه مشتمل باشد بر وجهى قبيح و آن بر چهل و يك قسمست:

اوّل‌ خريدن و فروختن چيزهائى كه نجس باشد خواه نجاست آن اصلى باشد چون نجاست خمر و انواع نبيدها و فقاعها و ميته و پوست و گوشتى كه در صحرا افتاده باشد و حال آنها معلوم نباشد يا در دست كافر باشد و خونى كه در وقت بريدن سر حيوانى كه خون جهنده داشته باشد برآيد سواى خون دل كه خريدن و فروختن آن جايز است و چون نجاست خوك و