فرمود: آرى، علاوه بر باطن در دوازده مورد در ظاهر قرآن تفسير كرده: (٢) نخست اين آيه: «و خويشان نزديكت و قبيله مخلصت را بيم ده.» (شعراء: ٢١٤). كه ابى بن كعب، به اين صورت- يعنى باضافه «و رهطك المخلصين» قرائت كرده- و در قرآن عبد اللَّه بن مسعود نيز چنين بوده، ولى آنگاه كه عثمان يزيد بن ثابت دستور داد قرآن را جمع‌آورى كند، اين قسمت آيه را نهان كرد، و اين توصيف به «اخلاص» رتبه‌اى والا و فضيلتى بزرگ و شرفى عالى است، كه خداوند آل پيغمبر را بدان ستوده، اين يكى.

(٣) دوم: «همانا خدا خواهد آلايش را از شما خاندان دور كند، و شما را از هر عيب و نقص پاك گرداند»، و اين فضيلت را هيچ دشمن سرسختى انكار نكرده، زيرا امتيازى روشن است.

(٤) سوم: آنگاه كه خداوند پاكان خلقش را جدا ساخت در آيه «مباهله» به پيغمبرش چنين دستور داد: «بگو اى محمد، بيائيد تا پسران ما و پسران شما، زنان ما و زنان شما، و خود ما و خود شما را بخوانيم (يك جا جمع آوريم) سپس (به درگاه خدا) زارى كنيم و لعنت خدا را بر دروغگويان قرار دهيم.» (آل عمران: ٦١). پيغمبر ٦ به دستور اين آيه على، حسن، حسين، و فاطمه : را (از مدينه) بيرون برد، خداوند «نفس» آنها را با «نفس» پيغمبر قرين ساخته. مى‌دانيد معناى «خود ما» و خود شما چيست؟ گفتند:

مراد خود پيغمبر است، فرمود: اشتباه كرديد، مراد على ٧ است، به دليل اين كه پيغمبر ٦ فرمود: يا قبيله «بنى وليعه» دست بردارند يا مردى چون خودم را به سركوبى آنها مى‌فرستم، كه مراد على ٧ بود و اين امتيازى است كه هيچ كس بر آن تقدم نجويد، و فضيلتى است كه مخالفى ندارد، و شرفى است كه مخلوقى بر آن سبقت نگيرد، كه پيغمبر ٦ جان على را جان خود شمرده، اين هم سوم.

(٥) چهارم: پيغمبر ٦ همه مردم را از مسجد مدينه بيرون كرد (و درهاى خانه‌ها را كه به مسجد باز بود بست) و تنها عترت را استثنا كرد، مردم و بخصوص عباس اعتراض كردند. عباس گفت يا رسول اللَّه، على را آزاد گذاشتى و ما را بيرون كردى؟ فرمود: اين من نبودم كه او را وانهادم و شما را خارج كردم، اين كار را خدا كرد، و اين بيان حديثى است كه به على ٧ فرمود: تو نسبت به من چون هارونى نسبت به موسى. علما گفتند: اين فضيلت چه ربطى به قرآن دارد؟ فرمود: آيه‌اى مى‌آورم كه مى‌خوانم. گفتند: بياور. فرمود:

اين آيه «به موسى و برادرش وحى كرديم كه براى قومتان در كشور مصر خانه بگزينيد و