تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٦٥٧ - گفتارهاى كوتاه موسى بن جعفر(ع) در اين زمينهها پند، حكمت، زهد و

تبهكارى پيش از تو بدان دست يافته، و اما مئونه آخرت، هيچ ياورى نمى‌يابى كه بر تحصيل آن ياريت كند.

(١) چهار چيز از وسواس است: گل خوردن، خرد كردن گل (شايد مراد بازى با گل و نرم كردن آن در دست باشد)، گرفتن ناخن با دندان، و ريش در دهان نهادن. و سه چيز چشم را جلا دهد: سبزه، آب روان، و روى زيبا.

(٢) خوش همسايگى اين نيست كه همسايه را نيازارى، اين است كه با آزارش بسازى.

(٣) با برادرت يكباره بزرگى (و مهابت) را كنار مگذار كه رفتن بزرگى رفتن حياء است.

(٤) به يكى از فرزندانش فرمود: پسر جان، مبادا خدا ترا در معصيتى كه از آن نهيت كرده، ببيند، يا در طاعتى كه بدان امرت كرده نيابد، كوشش را از دست مده، خود را در عبادت و طاعت خدا بى‌تقصير مشمار، كه خدا را نتوان چنان كه بايد عبادت كرد، از مزاح بپرهيز كه نور ايمانت را ببرد و مردانگيت را سبك سازد، از ملالت و كسالت بپرهيز كه ترا از نصيب دنيا و آخرت باز دارد.

(٥) زمانى كه بيداد بر حق غالب شود روا نيست هيچ كس به ديگرى گمان نيك برد، تا وقتى كه نيكى را در او بشناسد.

(٦) بوسيدن دهان جز در مورد همسر و فرزند كودك روا نيست.

(٧) بكوشيد كه وقت خود را چهار بخش كنيد: بخشى براى مناجات با خدا. ديگرى از براى امرار معاش. سوم براى معاشرت با برادران، و معتمدانى كه عيوبتان را معرفى كنند، و قلبا به شما اخلاص ورزند. چهارم براى لذتها و كاميابيهاى مشروع و با اين بخش است كه بر سه بخش ديگر نيرو مى‌گيريد (يعنى مايه تجديد حيات و شكفتن استعدادهاست).

نه فقر را به خود وعده دهيد، نه عمر دراز را كه هر كه از فقر ترسد بخل ورزد. و هر كه به عمر دراز اميد بندد حريص شود. سهمى از دنيا براى خود قرار دهيد،