(٣) سه تا كشيده، كه تا جنگ بار ننهد (و آتش پيكار در ميان بشر فرو ننشيند و سلاح از دست دشمن نيفتد) اين شمشيرها غلاف نشود و جنگ نيز تا طلوع خورشيد از مغرب (و ظهور امام زمان «ع») بار نيفكند (و بنا بر اين حكم مبارزه و جهاد و بكار بستن اين حربه‌ها در اسلام ادامه دارد) و آنگاه كه خورشيد از مغرب دمد همه مردم از امنيت برخوردار شوند، و آن روز ديگر ايمان كسى كه پيشتر ايمان نياورده، يا در حال ايمان كار خيرى نكرده سود نبخشد.

و يكى بيكار (و منتظر فرصت).

و يكى در نيام كه كشيدنش با ديگران است و حكمش با ما.

(٤) اما سه شمشير آخته:

اول بروى مشركان عرب، خداوند فرموده: «مشركان را هر جا يافتيد بكشيد، آنها را دستگير و محاصره كنيد، و در هر كمينگاه سر راهشان بنشينيد اگر (از كفر خود) باز گشتند، يعنى ايمان آوردند، و نماز گزاردند و زكات دادند برادران دينى شمايند.» (توبه: ٥ و ١١). از اين گروه جز كشته شدن يا اسلام چيزى پذيرفته نيست، مالشان را مسلمانان بغنيمت مى‌برند و فرزندانشان را اسير مى‌كنند، رسمى است كه پيغمبر ٦ نهاد كه از آنها اسير گرفت و (جمعى را) بخشيد و (از گروهى) فديه (و عوض) دريافت كرد (و آزادشان فرمود).

(٥) دوم شمشيرى است كه بروى اهل كتاب كشيده شده، خداوند (در اين باره) فرمايد:

«با مردم به نيكى سخن گوئيد.» (بقره: ٨٣). آيه در باره اهل ذمه است كه بعدا با اين آيه نسخ شد: «با آن گروه از اهل كتاب كه ايمان به خدا و روز قيامت نمى‌آرند، حرام خدا و رسول را حرام نمى‌دانند، و دين حق را گردن نمى‌نهند، بجنگيد، تا آنگاه كه با ذلت و فروتنى جزيه پردازند.» (توبه: ٢٩). از اين طائفه هر كدام در كشور اسلام باشند غير از جزيه دادن يا كشته شدن راهى ندارند، مالشان غنيمت است و نسلشان اسير و چنانچه جزيه را بپذيرند اسير كردنشان حرام و مالشان محترم خواهد بود، و ازدواج با آنان نيز جايز است و آنها كه در كشور بيگانه‌اند و در جبهه مخالف اسلام، اسير كردن، و بردن اموالشان حلال است و ازدواج با آنها جايز نيست، و جز اسلام يا جزيه‌