حقم را از او مطالبه كرده‌ام، حضرت خشمگين نشست و فرمود: مثل اينكه اگر تمام حقت را از او بستانى بد نكرده‌اى؟ بگو بدانم خدا كه در باره جمعى مى‌فرمايد: از «بدى» حساب بيمناكند، اينها مى‌ترسند خدا بر آنها ستم كند؟ نه مى‌ترسند همه حقش را مطالبه كند و خدا نام اين را «بدى حساب» نهاده، پس هر كه تمام حقش را مطالبه كند (و هيچ گذشت در موارد لازم نداشته باشد) بد كرده.

(١) ١٣٣. حرام خوردن زياد، روزى را محو كند.

(٢) ١٣٤. بداخلاقى تنگدستى آرد.

(٣) ١٣٥. ايمان يك درجه از اسلام بالاتر است، تقوا يك درجه از ايمان بالاتر است، مراتب ايمان همه از همند (و با اختلافى كه دارند در اساس ايمان مشتركند) ممكن است از زبان مؤمن گناهى سر زند كه خدا وعده آتش بر آن نداده و (از آنهاست كه) خدا فرموده: «اگر از گناهان بزرگى كه منع شده‌ايد دورى كنيد، گناهان كوچكتان را ببخشيم، و به مقامى ارجمندتان رسانيم.» (نساء: ٣١) و ممكن است مؤمن ديگرى كه زباندارتر است بيشتر دچار گناه شود و در عين حال هر دو مؤمنند (با اختلاف مرتبه) و يقين از تقوا يك درجه بالاتر است، و هيچ چيز سخت‌تر (و كمتر) از يقين ميان مردم قسمت نشده، مردم بعضى يقينشان استوارتر است. با اينكه همه مؤمنند، و بعضى صبرشان بر مصيبت، فقر، بيمارى، و ناامنى بيشتر است و اين از آثار يقين است.

(٤) ١٣٦. توانگرى و عزت در گردشند و چون به مركز توكل رسند وطن گيرند (توانگرى و عزت در پرتو توكل است).

(٥) ١٣٧. خوش‌خوئى از دين است و روزى را زياد مى‌كند.

(٦) ١٣٨. خلق و خوى دو گونه است يكى اختيارى، و ديگر طبيعى، پرسيدند كدام افضل است فرمود: اختيارى چه صاحب اخلاق طبيعى بر اين خوى سرشته شده و توانائى غير از اين ندارد، و آن ديگر با رنج و تعب خود را به طاعت وادار مى‌كند. پس اين برتر است.

(٧) ١٣٩. سرعت الفت و آميزش دلهاى نيكان به هنگام ملاقات، هر چند به زبان اظهار محبت نكند چون سرعت به هم پيوستن آب باران و جويهاست، و دورى ائتلاف قلوب تبهكاران در ملاقاتها هر چند به زبان اظهار دوستى كنند، همانند دورى حيوانات از مهر و عطوفت است گرچه مدتها با يك ديگر بر سر يك آخور علف خورده باشند.