(١) پسر جندب! به شيعيان ابلاغ كن، بگو: دستخوش افكار پراكنده نشويد، به خدا، جز با پرهيزگارى، كوشش در دنيا و مساوات با برادران در راه خدا به ولايت ما نتوان رسيد، آن كه به مردم ستم كند شيعه ما نيست.

(٢) پسر جندب! شيعه ما را با نشانه‌هائى چند بايد شناخت: سخاوت، بخشش به برادران، پنجاه ركعت نماز (واجب و نافله) شبانه روز. شيعيان ما نه (از بى‌صبرى) چون سگان (در سرما) زوزه كشند، نه چون كلاغ طمع ورزند، نه در مجاورت دشمنان ما سكونت كنند، نه دست سؤال بسوى دشمن ما دراز كنند گرچه از گرسنگى جان دهند، شيعه ما مارماهى نخورد، روى كفش (چون سنيان) مسح نكشد، مراقب اول ظهر (براى نماز) باشد، مسكرات ننوشد، عرض كردم: قربانت: چنين شيعه را كجا بيابم؟ فرمود: سر كوهها، و گوشه و كنار شهرها، چون به شهرى وارد شوى سراغ كسانى را بگير كه نه آنها با مردم آميزش دارند و نه مردم با آنها كه چنين كس مؤمن است خداوند (در باره حبيب نجار) فرمايد: «مردى از دورترين نقاط شهر (انطاكيه) شتابان آمد ...» (يس: ٢٥). به خدا حبيب نجار تنها بود.

(٣) پسر جندب! همه گناهان قابل آمرزش است جز ستم به هم مسلكانت، و همه نيكيها قابل قبول درگاه خداست جز آنچه از سر ريب ريا باشد.

(٤) پسر جندب! در راه خدا (با مؤمنان) دوستى كن، به دستاويز محكم (قرآن) چنگ زن، به (رشته) هدايت در آويز تا عملت پذيرفته شود، خداوند فرمايد: «مگر آنها كه ايمان آورده، عمل صالح كنند، سپس هدايت يابند» (طه: ٨٢). جز ايمان هيچ چيز پذيرفته نيست، و ايمان جز با عمل نيست، و عمل بدون يقين نخواهد بود، و يقين جز با خشوع (افتادگى و فروتنى) در برابر خدا نمى‌باشد و ملاك (و محور) همه هدايت (و ره‌شناسى) است، هر كه راه را بيابد عملش پذيرفته گردد، و قبول شده به عالم ملكوت صعود كند «و خدا هر كه را خواهد به راه راست هدايت فرمايد» (بقره: ٢١٣).

(٥) پسر جندب! اگر خواهى در سراى (رحمت و نعمت) خداوند جليل در جوار او باشى و در باغ فردوس مسكن گيرى، بايد دنيا در نظرت خوار، و مرگ در برابر چشمت باشد، چيزى براى فردا ذخيره نكنى، و بدانى كه هر چه پيش فرستى به سود توست، و هر چه پشت سر گذارى به زيانت.

(٦) پسر جندب! هر كه از عايدات خود بهره نگيرد براى دگران جمع مى‌كند، هر كه از هوى (و هوس) پيروى كند، اطاعت دشمن كرده، هر كه به خدا اعتماد كند كار دنيا و آخرتش را كفايت فرمايد، و همه چيزش را در غيابش حفظ كند