تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٩٥ - سخنان كوتاه پيغمبر

(١) آدميزاده چون پير شود دو صفت در او جوان گردد: حرص و آرزو.

(٢) حيا از ايمان است.

(٣) روز قيامت بنده از جاى نجنبد تا چهار چيز از او سؤال كنند: عمر، كه در چه راه گذرانده؛ جوانى، كه در چه راه فرسوده؛ مال، كه از كجا آورده و كجا صرف كرده؛ و محبت ما اهل بيت.

(٤) كسى كه در معامله با مردم ستم نكند و در سخن دروغ نگويد و در وعده تخلف ننمايد از كسانى است كه مردانگيش كامل و عدالتش آشكار و اجرش ثابت و غيبتش حرام است (ظاهرا به جاى «وجب اجره»، «وجبت اخوته» صحيح است، يعنى برادرى با او لازم است، يا برادريش ثابت است).

(٥) مؤمن همه چيزش محترم است: آبرويش، مالش و خونش (كسى حق تجاوز به هيچ يك از آنها ندارد).

(٦) صله رحم كنيد و لو به سلام.

(٧) ايمان: اعتقادى است در قلب و گفتارى است به زبان و عملى است به اعضا.

(٨) توانگرى به زيادى مال نيست، توانگرى حقيقى بى‌نيازى روح است.

(٩) صرف نظر كردن از شر صدقه است.

(١٠) چهار چيز براى هر عاقلى از امت من لازم است، پرسيدند: چيست؟ فرمود: گوش- دادن به علم، بخاطر سپردنش، نشرش و عمل به آن.

(١١) برخى از بيانها جادوئى است، برخى از علوم جهل است و برخى گفتارها ناتوانى و بى‌زبانى است.

(١٢) سنت (روشها و آداب دينى) دو گونه است: يكى سنت واجب كه عمل به آن پس از من لازم و تركش گمراهى است و ديگر سنت مستحب كه عمل به آن فضيلت است و تركش گناهى ندارد.

(١٣) هر كه سلطانى را به غضب خدا خشنود كند از دين خدا بيرون است.

(١٤) نيكتر از رفتار نيك، نيكرفتار است، و بدتر از كردار بد، بدكردار است.

(١٥) آن را كه خدا از ذلت گناه به عزت طاعت كشاند، بى‌مالش توانگر ساخته و بى‌قبيله عزيز كرده و بى‌مونس آرام داده؛ (١٦) هر كه از خدا بترسد خدا همه چيز را از او بترساند و هر كه از خدا نترسد