تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٣٩٣ - سخنان كوتاه آن حضرت در اين زمينهها

و به رويت چون حسودان بنگرد، لعنت خداى يكتا بر اين رفيق. چهارم برادرى است كه خدا سراپاى وجودش را از حماقت انباشته، و (از رحمت خود) دورش ساخته، خود را بر تو مقدم دارد و از سر بخل چشم طمع به مال تو دوزد.

(١) همنشينى خردمندان نشان پسنديده بودن است، ستيزه با غير كافر علامت جهل است‌[١].

نقادى از گفتار خود، و علم به حقايق اقسام نظر (و مسائل علمى) دليل علم و دانش است.

(٢) مؤمن خدا را پناه خود گيرد، و گفتار او را آيينه خود سازد، گاه در صفاتى كه از براى مؤمنان فرموده بنگرد و گاه در اوصاف متكبران، لطيفه‌ها از آن برگيرد، خود را درست بشناسد، با زيركى به مقام يقين رسد، و بر تزكيه و تهذيب نفس توانا باشد.

(٣) از كارى كه بايد از آن پوزش خواست حذر كن كه مؤمن نه بد كند و نه عذر خواهد، و منافق هر روز بد كند و معذرت طلبد.

(٤) سلام هفتاد حسنه (ثواب) دارد شصت و نه ثواب براى سلام‌كننده و يكى از آن جواب گوينده است.

(٥) بخيل كسى است كه از سلام بخل كند.

(٦) هر كه خواهد از راه گناه به مقصدى رسد ديرتر به آرزو رسد و زودتر بخطر افتد.

[١] روايات و منطق عقل مجادله و كشمكش را مطلقا منع مى‌كند و اختصاص به غير كافر در اين حديث يا اشتباه در نقل است يا محتاج به تأويل، و نسخه ديگر هم كه« لغير اهل الفكر» باشد مشكلى حل نمى‌كند.