(٢) ايمان بر چهار پايه استوار است: توكل بر خدا، واگذاشتن كارها به او، تسليم در برابر فرمانش، و رضا به قضايش. كفر نيز چهار پايه دارد: دلبستگى (تمايلات شيطانى)، هراس (بزدلى)، خشم و شهوت.

(٣) هر كه دل از دنيا برگيرد، و از ذلتش نترسد، و به عزتش دل نبندد خداوند بدون واسطه مخلوقى هدايتش فرمايد؛ درس ناخوانده عالمش سازد، حكمت را (چون چشمه) در سينه‌اش جاى دهد و (سيل آسا) بر زبانش جارى كند.

(٤) خدا را بندگانى است كه با اخلاص و دور از چشم همگان با او معامله كردند، خدا نيز از آنها به خلوص قدردانى فرمود، اينان در قيامت با نامه‌هاى خالى (و سفيد) عبور كنند، چون به پيشگاه پروردگار رسند نامه‌هايشان را از سر و سرهائى كه با او داشتند، آكنده سازد.

(٥) اخلاقتان را با نيكيها (مانند علم و گذشت و محبت) رام كنيد و بسوى خوبيها بكشيد، خود را به بردبارى عادت دهيد، بر صفت «ايثار» (مقدم داشتن ديگران بر خود كه كارى بس مشكل و دشوار است) استقامت ورزيد، اما آنجا كه پسنديده و مورد ستايش باشد (كه گاهى اين خصلت با همه زيبايى و عظمتش نكوهيده و مذموم است همانند آن صحابى كه در پايان عمر همه اموالش را تصدق داد و كودكان يتيمش را تهيدست وانهاد). با مردم خرده‌گيرى نكنيد، با ناديده گرفتن امور ناچيز و بى‌ارزش، بزرگى و بزرگوارى خود را حفظ كنيد، آنجا كه جانى در خطر است، و ناتوانى چشم اميد به شما دوخته اگر خود توانائى نداريد با استفاده از مقام و آبروى خود از ديگران استمداد كنيد، و نيمه جانش را نگه داريد. در آنچه از نظرتان غايب است: (اسرار مردم) كاوش چندان نكنيد كه مطالب نهانى زياد خواهد شد (و هر سرى سر ديگرى را بدنبال خواهد كشيد). از دروغ خوددارى كنيد كه از همه خويها پست‌تر است، دروغ يك نوع زشتى و يك قسم رذالت است. با بزرگوارى از خرده‌گيرى در محاسبه و پى‌گيرى از مطالب بى‌ارزش صرف نظر كنيد.

(٦) مدت مقرر (و عمر مقدر) خود سنگرى محكم است، هر كس از جانب خدا نگهبانانى دارد كه او را از افتادن در چاه، زير آوار رفتن، و به چنگال درنده گرفتار شدن حفظ مى‌كنند و چون اجل در رسد او را در اختيار مرگ نهند.