تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٦٧ - آدابى كه براى اصحابش بيان فرموده كه مجموعا چهار صد حكم مربوط به امور دين و دنياست

جواب دهند و گمشده را راهنمائى كنند و چارپايش را نگه دارند. (١) هر كه از شير بترسد، جانش يا چارپا و يا گوسفندش در خطر باشد، دائره‌اى به دور خود يا حيوانش رسم كند و بگويد: «خداوندا، اى پروردگار دانيال و چاه و هر شير درنده‌اى، من و گوسفندم را حفظ كن‌[١]. (٢) هر كس از غرق شدن ترسد اين آيات را بخواند: «بِسْمِ اللَّهِ مَجْراها وَ مُرْساها إِنَّ رَبِّي لَغَفُورٌ رَحِيمٌ، وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ وَ الْأَرْضُ جَمِيعاً قَبْضَتُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ السَّماواتُ مَطْوِيَّاتٌ بِيَمِينِهِ سُبْحانَهُ وَ تَعالى‌ عَمَّا يُشْرِكُونَ». (٣) هر كه از عقرب ترسد اين آيات را بخواند:

«سَلامٌ عَلى‌ نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ إِنَّا كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ، إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ». (٤) روز هفتم براى نوزادها قربانى كنيد، و چون سرشان را بتراشيد به وزن موها نقره تصدق دهيد اين كار بر هر مسلمانى لازم است و پيغمبر ٦ در باره حسن و حسين ٧ چنين كرد. (٥) چون به سائل چيزى دهيد از او درخواست دعا كنيد كه دعايش در حق شما مستجاب است هر چند در حق خودش مستجاب نشود چون (غالبا) دروغ مى‌گويند. و دستى را كه با آن صدقه داده‌ايد ببوسيد كه صدقه را پيش از آن كه به دست سائل برسد خدا دريافت مى‌كند چنان كه در قرآن فرموده: «مگر نمى‌دانيد آن خداست كه توبه بندگان را مى‌پذيرد و صدقات را مى‌گيرد» (توبه: ١٠٤). به هنگام شب صدقه دهيد كه تصدق شبانه، غضب پروردگار را خاموش كند. (٦) گفتارتان را جزء كردارتان حساب كنيد (كه فردا مورد بازخواست است) تا در غير كارهاى خير كمتر سخن گوئيد. (٧) از آن چه خدا روزيتان كرده انفاق كنيد، انفاق‌كننده همچون مجاهد راه خداست، (٨) هر كه يقين به عوض دارد سخاوتمندانه انفاق كند. (٩) هر كه (به چيزى) يقين داشت سپس شك كرد به يقين سابق عمل كند، شك يقين را نمى‌شكند. (١٠) شهادت ناحق ندهيد. (١١) بر سر سفره‌اى كه در آن شراب نوشند ننشينيد، بنده خبر ندارد كى خدا او را مى‌گيرد (شايد در همان محفل دچار مرگ يا عذاب شود). (١٢) بر سر سفره چون غلامان (متواضعانه) بنشينيد، روى زمين غذا بخوريد، پا روى پا نيندازيد و چهار زانو ننشينيد كه خدا اين گونه نشستن را دشمن دارد و بر صاحبش غضب مى‌كند. (١٣) شام پيغمبران پس از نماز عشا بود. (١٤) شام را ترك نكنيد كه باعث ويرانى بدن است. (١٥) شب، پيش درآمد مرگ است و زندان خدا در زمين، كه هر يك از بندگان را بخواهد در آن محبوس نمايد، (١٦) اما تب گناه را مى‌ريزد چنان كه كرك‌

[١] گويند حضرت دانيال پيغمبر بزرگ اسرائيلى را در زمان بخت نصر به اسارت به بابل بردند و آنجا در گودالى كه شيران در آن بودند افكندند و خداوند او را از گزند آنان حفظ كرد و روز بعد او را سالم يافتند.