(٢) موسى! در دنيا رشته آرزو را دراز مكن، كه قلبت سخت شود، و سنگدل از من دور است. دل را با ترس بميران، كهن جامه و تازه دل باش چنان كه در زمين گمنام و در آسمان نامدار باشى. از انبوهى گناه چون گريزان از دشمن، به درگاه من شيون كن، و از خودم براى اين كار كمك خواه كه من خوب ياورى هستم.

(٣) موسى! من ما فوق بندگانم، بندگان زيردست من، و همه در پيشگاه من خوارند، تو به خود بدگمان باش، و فرزندت را نيز بر دينت امين مشمار، جز اينكه او هم چون تو دوستدار صالحان باشد.

(٤) موسى! شستشو كن، و غسل كن، و به بندگان صالح من نزديك شو.

(٥) موسى! در نماز و مرافعات امام آنان باش، بر طبق آنچه بر تو نازل كرده‌ام، ميانشان به حق قضاوت كن، كه اين (تورات) حكمى روشن است، و برهانى تابان، و نورى كه در باره اولين و آخرين سخن مى‌گويد.

(٦) موسى! من مشفقانه ترا در باره فرزند دوشيزه شوهر نكرده: عيسى بن مريم، صاحب الاغ و «برنس» (نوعى كلاه دراز) و زيت و زيتون و محراب، سفارش مى‌كنم‌[١] و پس از او در باره صاحب اشتر سرخ (پيغمبر اسلام)، طيب طاهر، مطهر، كه نشانه‌اش در كتاب تو (تورات) اين است كه: مؤمن و نگهبان كتابها (ى آسمانى) است، اهل ركوع و سجود و رغبت (به درگاه خدا) است برادرانش، بينوايانند، ياورانش قومى ديگرند (غير از قبيله خودش، يعنى مردم مدينه) دورانش دوران سختى و فشار و كشتار است، نامش احمد و محمد امين است، از باقيماندگان اولين (نژاد پيمبران سلف) است، به همه كتابها ايمان آرد، همه پيغمبران را تصديق كند، امتش مشمول رحمت و مايه بركتند، ساعتهاى معينى براى اعلان نماز دارند، او را تصديق كن كه برادر تو است.

(٧) موسى! او امين من است، بنده راستين مباركى است؛ بر هر چه دست نهد بركت يابد، در علم من چنين است و چنينش آفريده‌ام، به وجود او قيامت را افتتاح كنم (نخستين كسى است كه در قيامت بپا خيزد) به دست امتش كليدهاى دنيا را مهر كنم (دورانش را درهم پيچم) به ستمگران بنى اسرائيل سفارش كن نام او را محو نسازند، تنهايش نگذارند، گرچه اين كار را خواهند كرد، دوستى اين پيامبر براى من «حسنه» است،

[١] حضرت عيسى با اين صفات معرفى شده كه بر الاغ مى‌نشيند« برنس» بر سر مى‌نهد، روغن و دانه زيتون مى‌خورد و يا در منطقه زيتون طلوع مى‌كند و در محراب به عبادت مى‌پردازد.