تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٤٧٧ - سخنان كوتاه امام پنجم(ع) در اين زمينهها پند، حكمت، زهد و

روى ابليس را سياه مى‌كند، و در آن روز سورت و سطوت سلطان ستمگر را بشكند. محبت و دوستى در راه خدا و همكارى در اعمال شايسته را از دست ندهيد كه ريشه سلطان و شيطان را بركند، و فراوان استغفار كنيد كه باعث محو گناهان است.

(١) ٥٤. اين زبان كليد هر خير و شرى است، سزد كه مؤمن زبان را چون كيسه سيم و زر مهر كند. پيغمبر ٦ فرمود: خدا بر آن مؤمن رحمت آرد كه زبان را از هر شرى نگه دارد، اين صدقه‌اى است كه به خود مى‌دهد. سپس امام باقر ٧ اضافه كرد: هيچ كس از گناه سالم نماند جز اينكه زبان را نگه دارد.

(٢) ٥٥. غيبت اين است كه عيب برادرت را كه خدا پوشانده، آشكار كنى، اما ذكر صفات ظاهر او چون تند مزاجى و عجله ايرادى ندارد، و تهمت اين است كه به دروغ چيزى به وى نسبت دهى.

(٣) ٥٦. آن بنده در قيامت حسرتش بيشتر است كه راه راستى را به ديگران بنمايد و خود به راه ديگر رود.

(٤) ٥٧. بر شماست كه پارسا، كوشا، و راستگو باشيد، امانت را به صاحبش، نكوكار باشد يا تبهكار برگردانيد، كه اگر قاتل على بن ابى طالب امانتى به من سپارد به او بازگردانم.

(٥) ٥٨. پيوند با خويشان، اعمال را پاكيزه مى‌كند، اموال را مى‌افزايد، بلا را مى‌راند، حساب را آسان و عمر را دراز مى‌سازد.

(٦) ٥٩. مردم! شما در اين جهان هدف تيرهاى مرگيد، هيچ كس به روز تازه‌اى نرسد جز با گذشتن روز ديگرى از عمرش، در اين دنيا چه لقمه‌اى است كه گلوگير نشود؟ يا چه جرعه‌اى است كه راه نفس نبندد؟ سرائى را كه بدان وارد مى‌شويد با جهانى كه از آن مى‌گذريد، آباد كنيد، كه امروز غنيمت است، و فردا را چه مى‌دانى كه از آن كيست.

جهانيان مسافرانى هستند كه در سراى ديگر بار گشايند ما شاخه ريشه‌هائى هستيم كه از دست رفته، مگر شاخه پس از ريشه چقدر مى‌ماند؟ آنها كه عمرهائى بلندتر و آرمانهائى درازتر داشتند كجا رفتند؟ اى فرزند آدم! چيزى كه برگرداندنى نيست (مرگ) بسراغت آمده، و چيزى كه بازگشتنى نيست (عمر) از دست رفته،