تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٢٤٧ - شرح حال پرهيزگاران

امانت مردم را تباه نسازد. نام بد بر كسى ننهد، نه ستم كند نه خيال ستم در سر پرورد، به همسايه آزار نرساند، به مصيبت‌زدگان شماتت نكند، در كار درست بشتابد، امانتدار، و در اعمال ناپسند كند و بى‌علاقه است. امر بمعروف و نهى از منكر كند، جاهلانه در كار دنيا گام ننهد، از (دائره) حق بيرون نرود، از خاموش نشستن غمين نشود، صدا به خنده بلند نكند، به آنچه دارد بسازد، غضب او را از جا نكند، هوى و هوس بر او چيره نگردد، مقهور بخل نشود، طمع به مال مردم نبندد، با مردم بياميزد تا علم فرا گيرد، (در جاى سكوت) لب فرو بندد تا سالم ماند. بمنظور فهميدن بپرسد، گوش دادنش به سخن خير نه براى (ياد گرفتن و) گير انداختن است، لب گشودنش به گفتار نيك نه از روى فخر فروشى است. چون بر او ستم رود صبر كند تا خدا انتقام گيرد. جانش از او در عذاب و مردم از او در آسايشند. خود را براى آخرت به رنج افكند و ديگران را به راحت رساند.

كناره‌گيرى و دوريش بغض (از رفتار ناپسند) و صيانت نفس است، نزديكيش از روى ملايمت و رحمت است، دوريش از كبر و بزرگى، و نزديكيش نيرنگ و زبان بازى نيست. پيرو نكوكاران پيشين و پيشواى خيرمندان پسين است.