تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٣٧٩ - موعظه

(١)

موعظه‌

شما را به پرواى از خدا سفارش مى‌كنم، از عذابهايش بيم مى‌دهم، درفشها و پرچمهايش را برابرتان مى‌افرازم، بسى نمانده كه (مرگ) ترسناك با هول و وحشتهائى كه همراه دارد، و چيزهائى كه آمدنش را خوش نداريد و در كامتان تلخ و ناگوار است، در رسد، به قلبهاتان در آويزد، و ميان شما و عمل حائل گردد، پس در اين مهلت عمر و سلامت تن (به عمل) شتابيد كه ناگهان حوادث و مصائب شبيخون مى‌زند و شما را از پشت زمين به درونش مى‌كشد، از بلندى به پستى، از الفت به وحشت، از راحت و روشنائى به تاريكى و از گشايش آن به تنگنايش مى‌برد، آنجا كه نه خويش را زيارت كنند، نه بيمار را عيادت و نه فريادگر را اجابت، خدا ما و شما را بر هولهاى آن روز مدد فرمايد، و از كيفرش نجات بخشد، به ما و شما ثواب فراوان عنايت فرمايد. بندگان خدا! اگر آخرين منزل هستى و مقصد نهائى همين (مرگ و سكراتش و قبر و مشكلاتش) بود باز هم براى مرد كار مشغله‌اى كافى بود تا تمام غصه‌هايش را به آن اختصاص دهد، از دنيا بكلى غافل گردد و براى نجات از آن (سختيها) رنج فراوان برد، چه رسد به اينكه (اين آغاز كار و نخستين منزل راه است و) از اين پس در گرو كردار و بازداشت براى حساب است، نه ياورى دارد كه مانع عذاب گردد، نه پشتيبانى كه از او دفاع كند، «و آن روز هيچ كس را كه از پيش ايمان نياورده يا در حال ايمان خيرى نيندوخته (و عمل صالحى نكرده) ايمان سودى نبخشد، بگو چشم به راه باشيد كه ما هم منتظريم! به شما توصيه مى‌كنم كه از خدا پروا كنيد كه خدا براى هر كه از او پروا كند ضمانت كرده كه ناخوشايندش را به خوشايند تبديل كند، از راه بى‌گمان روزيش دهد. (تو اى شنونده) مبادا از آنها باشى كه بر جان ديگران از گناهشان بيمناكند و از كيفر گناهان خود آسوده خاطر، كه بهشت را نتوان با فريب از خدا گرفت، و جز از راه طاعت و بندگى به ثواب و نعمت خدا نتوان رسيد.