تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٧٨٣ - سخنان كوتاه آن حضرت در اين زمينهها پند، حكمت، زهد و

چه مفهوم دارد؟ (١) محبت نيكان با يك ديگر براى آنها ثواب است، محبت تبهكاران با نكوكاران براى نكوكاران فضيلت است، دشمنى بدان با نيكان زينت (و افتخار) نيكان است (آرى براى موسى و محمد و على چه افتخار از اين بهتر كه فرعون و ابو جهل و معاويه با آنها دشمنند و اگر اين دشمنى نبود و اين دو آب در يك جوى مى‌رفت، در درستى راه آنان هزاران شك و ترديد جا داشت كه حق و باطل را هرگز سر آشتى نباشد و هر جا اين دو به هم نزديك شدند يا حق حقيقت خود را از دست داده، يا باطل راه خود را گردانده) و دشمنى نيكان با بدان رسوائى بدان است.

(٢) به همه سلام كردن، و در مجلس، مادون مقام نشستن، نشان تواضع است.

(٣) خنده بى‌جهت نشان نادانى است.

(٤) آن همسايه كه اگر نيك بيند سرپوش بر آن نهد، و اگر بد بيند افشا كند، مصيبتى كمرشكن است.

(٥) به شيعيانش فرمود: شما را توصيه مى‌كنم به: پرواى از خدا، پارسائى در دين، كوشش در راه خدا، راستگوئى، اداى امانت به نيك و بد، طول سجده، خوش همسايگى كه اينها برنامه پيغمبر ٦ است، به فاميلهاتان محبت و احسان كنيد[١]، جنازه‌هاشان را تشييع كنيد، از بيمارانشان عيادت كنيد، حقوقشان را بپردازيد، كه چون يكى از شما در دين پارسا و در سخن راستگو، امانتدار و خوش اخلاق باشد، گويند اين شيعه مذهب است و من خرسند شوم، از خدا پروا كنيد و زينت ما باشيد، ننگ ما نباشيد، محبتها را بسوى ما جلب كنيد، زشتيها را از ما دفع نمائيد، كه هر گونه خوبى به ما نسبت دهند ما اهلش هستيم، و هر عيبى به ما اسناد دهند ما از آن بدوريم، ما را در كتاب خدا حقى است، و با پيغمبر نسبتى، و از جانب خدا طهارتى، غير از ما هيچ كس دعوى اين مقام نكند جز دروغگوى، فراوان به ياد خدا و در فكر مرگ باشيد، قرآن بخوانيد، بر پيغمبر صلوات فرستيد كه ده حسنه دارد، سفارشهاى مرا بخاطر سپاريد، شما را به خدا مى‌سپارم، و سلام من بر شما.

(٦) عبادت به روزه و نماز زياد نيست، به فكر زياد در باره خداوند است.

(٧) آن بنده كه دورو، و دو زبان دارد، بد بنده‌اى است، روبرو از برادرش تعريف مى‌كند و پشت سر گوشتش را (به غيبت) مى‌خورد، اگر نعمتى يابد بر او رشك برد، و اگر گرفتار شود رهايش كند.

(٨) غضب كليد هر شر است.

[١] اين حديث با اندكى تفاوت در كافى از امام صادق٧ نقل شده البته نيمه دومش در كافى نيست، و بجاى« في عشائرهم»« عشائركم» آمده كه: معناى مناسبش به قرينه ما بعد اين است كه با اقوامى كه در ميان مخالفان داريد احسان و محبت كنيد و شايد اينجا اشتباهى رخ داده باشد.