خداوند ما و ترا از پرده‌پوشى خود برخوردار سازد، و در همه كارها (ولى) و سرپرست تو باشد نامه‌ات را دريافتم، خدايت رحمت كند، ما به شكر و نعمت الهى خانواده‌اى هستيم كه بر دوستانمان دلسوزيم، از احسانهاى پياپى و فضل خداوند در حقشان خرسنديم، هر نعمتى كه خداوند تبارك و تعالى به آنها انعام كند بحساب آريم. اسحاق! خدا نعمتش را بر تو و امثال تو يعنى آنها كه ترحمشان كرده، و بصيرتشان داده، تمام كند، و اتمام نعمتش را، ورود در بهشت مقدر فرمايد، هر نعمتى هر چه ارجمند و گرانقدر باشد شكرش حمد و سپاس خداوند تقدست اسماؤه است و من مى‌گويم: بالاترين سپاس سپاسگزاران تا ابد، خداى را بر نعمتى كه از رحمتش به تو داده، و از هلاك نجاتت بخشيده، راهت را در عبور از «گردنه» هموار ساخته، و به خدا اين گردنه‌اى است دشوار، سخت، صعب العبور، و پر مشقت، كه در كتب آسمانى پيشين ذكرى كهن دارد، شما در زمان امام سابق تا هنگام در گذشتش و در دوران من كارهائى داشته‌ايد كه رأيتان نزد من ستوده نبوده، و توفيقى استوار نداشته‌ايد. (٢) اسحاق! يقين بدان كه هر كه در دنيا كور باشد در آخرت كور و گمراهتر است. اسحاق! اين نه چشم سر است كه نابينا مى‌شود، چشم دل است كه در سينه‌ها است، چنان كه خداوند در آيه محكم كتابش در باره ظالم فرمود كه (روز قيامت) گويد: «پروردگارا، چرا مرا كور محشور كردى؟ با اينكه در دنيا بينا بودم. خطاب شود: «اين چنين آيات ما بر تو عرضه شد و فراموش كردى (و چشم دل نگشودى) همانسان امروز فراموش مى‌شوى.» (طه: ١٢٦- ١٢٥). كدام آيه (و نشانه خدائى) بزرگتر از حجت خدا بر خلق و امين او در شهرها، و گواه وى در بندگانش، بعد از پيامبران، نياكان نخستينش؛ و اوصيا، پدران بازپسينش؛ سلام اللَّه عليهم اجمعين و رحمه اللَّه و بركاته؟ (پس نشناختن امام وقت بزرگترين نشانه حق، سبب كورى قيامت است) كجا شما را به گمراهى مى‌كشند و همچون چارپايان سر بزير مى‌رويد؟ از حق روى گردانيد، به باطل مى‌گرائيد، نعمت خدا را كفران مى‌كنيد، آيا از آنهائيد كه به پاره‌اى از كتاب ايمان آرند و پاره‌اى را انكار كنند؟ و سزاى آنها كه چنين كنند، از شما (مسلمانان) و غير شما جز اين نيست كه در دنيا به ذلت افتد، و در آخرت به عذاب طولانى جاويد گرفتار شوند.