تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٤١ - سفارش آن جناب به فرزندش امام حسين(ع)

اشتباه را دريابد، صبر سپر حاجت است. بخل روپوش بينوائى است، حرص نشان فقر (قلبى) است، مهربان بينوا از نامهربان توانگر بهتر است، هر چيز قوتى دارد و قوت مرگ آدميزاد است.

(١) پسر جان! گنهكار را (از رحمت خدا) نااميد مكن، چه گنهكارانى كه پس از سالها گناه عاقبت بخير شدند و چه عبادتكارانى كه پس از عمرى عبادت سرانجام به فساد گرائيدند و به دوزخ شدند پناه بر خدا از آتش.

(٢) پسر جان! چه نافرمانها كه نجات يافتند، چه اطاعتكاران كه هلاك شدند، هر كه راستى و درستى طلبد، رنجها بر او سبك گردد، رشد و هدايت نفس در مخالفت با اوست. هر ساعتى كه بگذرد عمر را بكاهد، واى بر ستمگران از خداى احكم الحاكمين رازدان.

(٣) پسر جان! چه بد توشه‌اى است تجاوز به بندگان براى قيامت! هر جرعه‌اى تواند گلوگير شود، و هر لقمه‌اى شايد كه راه گلو بندد، هيچ نعمتى جز با زوال نعمت ديگر بدست نيايد، چقدر آسودگى به رنج نزديك است، و تنگدستى به نعمت و مرگ به زندگى، و بيمارى به صحت، پس خوشا بحال آن كه علم و عمل، دوستى و دشمنى، گرفتن و رها كردن، سخن و سكوت، و كردار و گفتارش را خالص براى خدا انجام دهد. به به از آن عالم كه علمش را بكار بندد و بكوشد و از شبيخون مرگ بترسد و آماده شود. اگر درخواست كنند نصيحت گويد و گر نه خاموش نشيند، سخنش درست باشد، سكوتش از درماندگى در جواب نباشد.

واى بر آن كس كه به محرومى و بيكسى و نافرمانى گرفتار است، آنچه از براى ديگران نپسندد بر خود پسندد، و كارى را كه خود كند بر ديگران عيب گيرد.

(٤) پسر جان! بدان هر كه نرم گفتار است دوستش دارند، خداوند ترا توفيق هدايت دهد، و به قدرتش اهل طاعت نمايد كه بخشنده و كريم است.