متوكل نذر كرده بود اگر خدايش شفا دهد مال بسيارى صدقه دهد، چون شفا يافت از علما پرسيد چقدر بايد بدهم؟ و مال بسيار چقدر است؟ هر كس چيزى گفت و بجائى نرسيدند، از حضرت هادى ٧ سؤال كرد، فرمود: هشتاد درهم بده، دليل را پرسيد، فرمود: خداوند تبارك و تعالى به پيغمبر ٦ فرموده: خدا شما را در ميدانهاى بسيار يارى كرد، ما درگيريهاى پيغمبر را شمرديم. به هشتاد بالغ شد، و خدا اين مقدار را بسيار شمرده، متوكل خرسند شد و هشتاد درهم تصدق داد.

(٣) خداوند قطعه زمينهائى دارد كه دوست دارد در آنجا بخوانندش، و هر كه آنجاها دعا كند اجابت فرمايد، «حائر» (حرم امام حسين ٧) از آن جمله است.

(٤) هر كه از خدا پروا كند، از او پروا كنند، هر كه اطاعت خدا كند، اطاعتش كنند، هر كه اطاعت خالق كند، از غضب مخلوق نهراسد، هر كه خالق را بخشم آرد بايد بداند كه خلق بر او خشم گيرند.

(٥) خدا را جز به وصفى كه خود فرموده نتوان توصيف كرد، چگونه توان خدائى را وصف كرد كه حواس از دركش عاجز است، و وهم از دريافتش ناتوان، خاطرات قلبى نتواند محدودش كند، در ديدگان نگنجد، در عين نزديكى دور است، و در عين دورى نزديك، چگونگيها را ساخته، و نتوان گفت او چگونه است، مكان را آفريده و نتوان گفت او كجاست، كيفيت و مكان از ساحتش بدور است، يكتا و يگانه است، شكوهش بزرگ است، و نامهايش مقدس.

(٦) حسن بن مسعود گويد: خدمت حضرت ابو الحسن على بن محمد ٦ رسيدم، آن روز انگشتم ضربه ديده بود، با سوارى تصادف كرده بودم و بدوشم آسيب رسانده بود، در جنجال و ازدحامى وارد شده بودم و لباسهايم را پاره كرده بودند، گفتم: خدا شر تو روز را از سر من كوتاه كند، عجب روز شومى هستى. حضرت فرمود: تو هم اين حرف را مى‌زنى با اينكه با ما رفت و آمد دارى؟ گناه خود را به گردن بيگناهى مى‌افكنى؟ حسن گويد (با شنيدن اين جمله) عقل به سرم بازگشت و فهميدم اشتباه كرده‌ام. گفتم: مولاى من استغفر اللَّه (از خدا آمرزش مى‌خواهم). فرمود: حسن! گناه روزها چيست كه شما هر وقت به مكافات اعمال خود مى‌رسيد، به آنها دشنام مى‌دهيد؟ گفتم: يا ابن رسول اللَّه، براى هميشه استغفار مى‌كنم و اين توبه من است.