با ديگران در ميان مى‌نهى؟ پس متضرعانه براى من افتادگى كن، صدا به ولوله كتاب برآور (تورات را با شور و نوا بخوان، يا وا ويلاهاى آن را به بانگ بلند برخوان) و بدان كه من ترا مى‌خوانم چنان كه خواجه غلامش را، تا به شرف منزلها برسى، اين از احسان من بر تو و نياكان گذشته تو است.

(١) موسى! در هيچ حال مرا از ياد مبر، به فزونى ثروت شاد مشو، كه فراموشى من سنگدلى آرد. و مال بسيار با گناه بسيار همراه است. زمين مطيع است (آسمان مطيع است) درياها مطيعند، هر كه نافرمانى كند بدبخت شود، چه منم بخشنده (ى مهربان)، بخشنده هر دوران، پس از سختى، رفاه آرم، و پس از رفاه، سختى و پادشاه بدنبال پادشاه، و پادشاهى من جاويد و زوال ناپذير است، هيچ چيز در زمين يا آسمان بر من نهان نباشد، چگونه آنچه از من هستى گرفته، بر من پوشيده ماند و تو كه ناچار به من بازمى‌گردى چگونه در آنچه نزد من است همت ندارى؟ (٢) موسى! مرا گنجينه خود قرار داده، گنجهاى اعمال صالحت را به من بسپار، از من بترس، و از ديگرى بيم مدار، بازگشت به من است.

(٣) موسى! در توبه شتاب كن، در گناه تعجيل نكن، در توقف برابر من به هنگام نماز درنگ كن، به غير من اميد نبند، مرا سپر سختيها، و پناهگاه بلاها، و حوادث قرار ده.

(٤) موسى! در كار خير با اهلش رقابت كن، كه نيكى چون نامش نكوست، شر را براى فريب خوردگان بگذار.

(٥) موسى! زبان را پشت سر قلب بگذار (بينديش و بگو) تا سالم مانى، شبانه‌روز فراوان به ياد من باش، تا غنيمت برى، بدنبال گناه مرو كه پشيمان شوى، زيرا ميعادگاه گناهان دوزخ است.

(٦) موسى! با آنها كه ترك گناه كرده‌اند خوش كلام و همنشين باش، آنها را براى غياب خود (و به نقل وافى «براى عيب خود») به برادرى گير، با آنها بكوش، تا با تو بكوشند.

(٧) موسى! آنچه براى من كنند اندكش بسيار است، و آنچه براى دگران كنند، بسيارش اندك، شايسته‌ترين روزهاى تو آن است كه در جلو دارى، بنگر چه روزى است، براى آن پاسخى فراهم كن كه ترا بازداشت كنند و به سؤال كشند، پند خود را از روزگار و اهلش بگير، كه روزگار بلندش كوتاه است (چون زودگذر است) و كوتاهش بلند (اگر قدردانى) و همه چيز فانى است، چنان بكوش كه گوئى جزاى عمل را به چشم مى‌بينى، تا طمعت به آخرت زياد گردد، اين جهان آينده‌اش هم چون گذشته است، و هر عمل‌كننده بايد از روى بصيرت و نمونه كار كند.